Μια φορά κανείς πεθαίνει...

Σε ποιoν ανήκουν αυτά τα συγκλονιστικά λόγια;  Στο μεγάλο παλληκάρι του Ελληνισμού, τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη [1], όνομα και πράγμα!

Για την ζωή και για τη θυσία του παλληκαριού στο βωμό της Ένωσης του υπερπόντιου ελληνικού εδάφους της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα, έχουν μιλήσει άπειροι για 70 σχεδόν χρόνια. Δεν έχω τίποτε περισσότερο να προσφέρω εγώ, παρά μόνο τη συγκίνησή μου και μια ενδεικτική σταχυολόγηση κάποιων ιστοσελίδων για όποιον θέλει να μάθει για την αγνότητα αυτού του νέου παιδιού.

Απαγχονίστηκε από τους στυγνούς αποικιοκράτες Εγγλέζους γιατί αγωνίστηκε να τους διώξει από το νησί του και να το ενώσει με τον εθνικό κορμό της Ελλάδας.

Άκαρδοι, άσπονδοι, υποκριτές και διαβολικοί οι Εγγλέζοι [2], δεν έδειξαν οίκτο στους Κύπριους αγωνιστές, όπως δεν έδειξαν και στους Ιρλανδούς μαχητές του IRA [3], 20 χρόνια αργότερα.

Έχουν οι σημερινοί Εγγλέζοι -έστω η Βρετανική Κυβέρνηση- το απέραντο θράσος να κουνάνε το δάκτυλο προς κάθε κατεύθυνση, κοπτόμενοι -δήθεν- για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για τα εγκλήματα πολέμου, όπως τα ορίζουν κάθε φορά τα συμφέροντά τους.

Αλλά οι λαοί έχουν μνήμη, εκτός από τους λιγοστούς "συνεργάτες", εκάστοτε τοπικούς τοποτηρητές και πράκτορες μιας παγκοσμιοποιημένης ελίτ, που απομυζά τον πλούτο των εθνών, με το κάλυμμα μιας δήθεν φιλελεύθερης τάξης, για το καλό μας...

Δεν κάνω πολιτική και ιδεολογική ανάλυση εδώ. Απλά ρωτάω όσο πιο απλά γίνεται: τι δουλειά είχαν οι Εγγλέζοι στην Κύπρο και γιατί δεν ξεκουμπίζονταν μόνοι τους, αλλά χρειάζόταν ένοπλος αγώνας για να εκδιωχθούν; Ονομάζουν "τρομοκράτη" κάθε μαχητή της εθνικής ελευθερίας αλλά ποιος άραγε τρομοκρατείται, πλην των ξένων εκμεταλλευτών και των ντόπιων τοποτηρητών τους; 

Ο "τρομοκράτης" Ευαγόρας Παλληκαρίδης απαγχονίστηκε στις 14/3/1957. Βάδισε με τόση παλληκαριά και τόσο σθένος προς το θάνατο, ώστε έγινε αθάνατος στη μνήμη μας. Διαβάστε τι έγραψε καθώς ετοιμαζόταν για την αγχόνη: 

«Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».

Έρχεται από αιώνες πίσω αυτή η αψηφιά του θανάτου, απ' τις γραφές του Ομήρου για τον Έκτορα και τον Αχιλλέα, απ' τους Λακεδαιμονίους και τους Αθηναίους, από τους βυζαντινούς Ακρίτες, τους Αγωνιστές του '21, τους Μακεδονομάχους, τα λιοντάρια του '40. 

Άξιο τέκνο της Κύπρου, του Ελληνισμού των αιώνων, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, δεν σε ξεχνάμε!!!

Σ' αυτόν τον τίμιο ιστότοπο Ευαγόρας Παλληκαρίδης: «Είναι ωραίο να πεθαίνεις για την Ελλάδα!» – kimintenia βρήκα τις περισσότερες περιγραφές για τον βίο και τις ιδέες του παλληκαριού. Διαβάστε καλύτερα απευθείας και δείτε τη συγκλονιστική φωτογραφία απ' όταν εξομολογείται, πριν κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων από τον ιερέα της φυλακής.

Προχώρησε προς το ικριώμα με περηφάνεια και αισιοδοξία για το μέλλον της Πατρίδας του, με ήσυχη και λαγαρή τη συνείδησή του, έτσι όπως νιώθουμε πλήρεις, ανάλαφροι και ευτυχείς σαν τελειώνουμε ένα μεγάλο δύσκολο έργο, σαν ξεχρεώνουμε ένα βαρύ χρέος. 

Ο δήμιος [4] τράβηξε το μοχλό και το παλληκάρι πέρασε θαραλλέα προς την άλλη, προς τη Μεγάλη Ζωή, αυτή που βιώνεται όχι στο φθαρτό ατομικό σώμα αλλά μέσα συνείδηση των άλλων συνανθρώπων, σε μια λαμπαδηδρομία μνήμης που κρατά αιώνια και ακτινοβολεί όλο και πιο φωτεινά. Αυτή είναι η αθανασία.

Το μνήμα του Παλληκαρίδη μαζί με αυτά των άλλων αγνών και θαραλλέων παληκαριών του Αγώνα της Ένωσης, είναι γι' αυτό το λόγο ένα ελάχιστο υλικό σημείο μόνον, τόσο λιτό και τόσο σκέτο, πάνω σ' έναν μικρό και ίσιο χωμάτινο τόπο, στον περίβολο των φυλακών. Απλός λευκός σταυρός για τον καθένα, ταιριαστό χριστιανικό σύμβολο θυσίας αλλά λύτρωσης του Γένους των Ανθρώπων. Για εμάς τόπος προσκυνήματος: τα «Φυλακισμένα Μνήματα».  

Ξαναφέρνω στο νου μου τον τρανό λόγο του παλληκαριού: "Μια φορά κανείς πεθαίνει"...

Και σκέφτηκα πως, ναι, μια στιγμή είναι [5] και περνάς στην αιωνιότητα, δίχως να καταλάβεις το σύντομο της πορείας. Έτσι να είναι;

Θυμήθηκα όμως το στίχο του Σολωμού από τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους" (Διονύσιος Σολωμός: [2]) όταν ο πολεμιστής που η δύναμή του σώνεται απ' την πείνα και νιώθει τον Χάρο να φτερουγίζει σαν όρνιο πάνω του, αντικρύζει την ανοιξιάτικη γη που πρασινίζει κι ανθίζει ξοξαστικά. Λέει ο ποιητής έναν άλλον τρανό λόγο:

"...Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη,

η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι·

με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει·

όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει..." 

Και εγώ δεν μπορώ ακόμα να βγάλω κρίση...

Σημειώσεις: 

[1]: Για τον άξιο βασιλιά της Κύπρου διαβάστε εδώ. Ευαγόρας Α΄ - Βικιπαίδεια. 

Όσο για την ετυμολογία του επιθέτου (ο γιος του Παλληκάρη) δείτε εδώ.  Παλληκάρι - Βικιπαίδεια

Μάλιστα έχει μια ενδιαφέρουσα σχέση με την προέλευση της λατινογενούς λέξης "φαντάρος", χωρίς να είναι φυσικά ομόρριζα. Βλέπε επίσης και : Παλληκάρι, παλικάρι ή παληκάρι: πώς είναι το σωστό; | schooltime.gr

[2]: Perfidious Albion ή Δόλια Αλβιώνα. Δάσκαλοι της υποκρισίας, της εξαπάτησης και της στυγνής εκμετάλλευσης των "αφελών". Καθαγιάζουν το ίδιον υλικό συμφέρον, αδιαφορώντας για την τήρηση δεσμεύσεων, λόγων, συμφωνιών. Αλλά το φοβερό είναι το πώς οι ίδιοι οι Εγγλέζοι έχουν αναχθεί σε κριτές της τήρησης συμφωνιών μεταξύ τρίτων. 

[3]: Διαβάστε για την άτεγκτη στάση τους στην απεργία πείνας του Μπόμπι Σαντς (και άλλων συναγωνσιτών του) που πέθανε τελικά από ασιτία, αρνούμενος να υποταχθεί.  

[4]: δήμιος - Βικιλεξικό: Ο δήμιος είναι γενικός αυτός που ανήκει στον δήμο, ο δημόσιος. Η λέξη κατέληξε στη στενή σημερινή της σημασία δηλαδή, αυτός που αναλαμβάνει τις εκτελέσεις των καταδικασθέντων σε θάνατο εξ ονόματος του Δημοσίου. Η εξειδίκευση κάποιου στο αποτρόπαιο έργο και η ανάθεση σ' αυτόν της εκτέλεσης, θεωρείται πρόοδος από την παλαιότερη εποχή, όταν οι πολίτες έπρεπε να συμμετέχουν από κοινού στη θανάτωση. Επιπλέον, ο εξειδικευμένος δήμιος είχε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα κατά την διαδικασία θανάτωσης, έχοντας εμπειρία με την εκάστοτε μέθοδο, κάτι που θεωρήθηκε όφελος για τον θανατοποινίτη, αφού τον απάλλασε από ενδεχόμενη ταλαιπωρία σε περίπτωση αποτυχημένης διαδικασίας.

[5]: Στον "Ηλίθιο" ο Ντοστογιέβσκυ περιγράφει αντίθετα τη διαστολή του χρόνου όπως τον νιώθει ο μελλοθάνατος. Τα ανθυποκλάσματα του δευτερολέπτου που πρόκειται να ζήσει καθώς η λεπίδα κυλά προς τα κάτω, βιώνονται ως αιωνιότητα. 

Πηγές: 

[1]: Ευαγόρας Παλληκαρίδης: «Είναι ωραίο να πεθαίνεις για την Ελλάδα!» – kimintenia

[2]: Ευαγόρας Παλληκαρίδης: Συγκλονιστική νέα μαρτυρία φυλακισμένης για την αγχόνη, φυλακισμένα μνήματα και τη φωνή που δεν σίγησε ποτέ (Βίντεο)

[3]: Ευαγόρας Παλληκαρίδης: 69 χρόνια από τη θυσία του ποιητή της ΕΟΚΑ